| |
 |
Een bericht van mezelf
Kinderwens
|
05 April 2009 | 20:26:02
|
Hallo allemaal, hier een bericht van mezelf aan iedereen. Dat is lang geleden en word hoog tijd. Begin er nu een beetje bovenop te komen, al heb ik wel eens wat tranen in mijn ogen van alles. Ik en mijn man zijn wel zo enorm trots op onze kindjes, ze zijn zoooooo mooi. Tycho lijkt op mama en Dessa lijkt op papa. Prachtig om dat te vergelijken met foto's van ons zelf van vroeger toen wij klein waren. Tycho is onze baby en Dessa onze kabouter!! Als je dat naast elkaar ziet...wat een verschil zeg! Heb verder nog geen kraamvisite gehad want ik moet alles weer opbouwen en heb geen conditie meer. Alles wat ik heb gaat op aan de kindjes. Maar elke dag gaat een beetje beter en ik push mezelf elke dag een beetje meer te doen. Gezien het traject dat we hebben ondergaan durf ik te zeggen dat ik een doorzetter ben, dus ook hier kom ik heel snel weer bovenop, ik ken mezelf. Binnenkort maar aan kraamvisite beginnen. Mensen popelen natuurlijk om onze popjes te zien. Vanaf morgen hebben we nog vier dagen lang 3 uur per dag kraamzorg (couveuse nazorg). Vanaf vrijdag moeten we het alleen gaan doen. Mijn man is dan nog twee weken vrij. Daarna moet ik allleen mijn kindjes vertroetelen.
Via dit bericht wil ik iedereen enorm bedanken voor de vele fijne reactie's. Reactie's die ik met dank aan mijn moeder allemaal heb kunnen lezen in het ziekenhuis. Het was ontzettend fijn om post van jullie te ontvangen, een hoogtepunt op zo'n routine (saaie) dag in het ziekenhuis. Echt superlief van jullie!!!!!!!!!!!
Nu wil ik graag verder gaan op een andere site met de hoogtepunten over onze kindjes, ons gezin. Het ivf traject wil ik hier achter me laten en voortaan vooruit kijken en dat blijven doen en genieten van mijn heerlijke lieve popjes! Niets is belangerijker dan hun twee en mijn man. Het is een ongelooflijk gevoel. Twee baby's, een beetje van mijn man en een beetje van mij. Dat dat zomaar uit mijn buik kwam...nou ja. zomaar...ik moest er wel hard voor werken natuurlijk. Maar ook dat vond ik een hele bijzondere ervaring en ik kan zeggen dat ik mijn bevalling mooi vond. Jammer van de nasleep door het lange liggen vooraf en het ivf traject daarvoor, maar de bevalling zelf vond ik prachtig! Zou het echt wel weer durven. Zei al een half uur na mijn bevalling dat ik wel weer wou. Maar nu sowieso nog lang niet hoor!!! We gaan lekker genieten van deze kindjes.
Iedereen die nu nog in het traject zit wi ikl heel veel sterkte wensen. Voor iedereen wens ik zo'n prachtige baby te krijgen...en nog een...en eventueel nog een..enz. Het traject is enorm zwaar en word vaak onderschat....en als je dan eenmaal je kindje in je armen hebt word je er super emotioneel van en voel je het traject nog en komt er zo'n golf van warmte over je heen bij het zien van je kindje. Als je vol kunt houden doe dat dan, het is namelijk zo mooi!!!
|
|
|
|
|
Het gezin is compleet thuis!!
Kinderwens
|
02 April 2009 | 20:52:23
|
Toen mijn vrouw en ik afgelopen dinsdag bij Dessa in het ziekenhuis waren deed de verpleegkundige een beetje geheimzinnig en lacherig. Ze zei dat de kinderarts met ons wou praten. Toen ze weg was keken mijn vrouw en ik elkaar aan met het idee, zou ze bijna naar huis mogen. Toen de kinderarts kwam was de glimlach op zijn gezicht al genoeg. Hij vertelde ons dat ze de volgende dag naar huis mocht.
Ze was al uit de couveuse en kon zich zelf al goed warm houden. We hebben nu dus een kleine meid van 2 kilo thuis. en een mooie knul van 3 kilo. Bijde kindjes doen het heel goed, ze drinken goed en tussen de voedingen door kunnen we goed slapen. Het is wel aardig druk met twee van die kleintjes maar het is ook gigantisch leuk hoor. Het is wel lachen als je ziet dat Tycho 40cc drinkt en Dessa met haar kleine formaat dan even 70cc weg slurpt. Oh ja als er één huilt dan is het eigenlijks altijd Tycho, ik hoop niet dat hij dat van zijn vader heeft.
We hebben het weekend nog kraamzorg en dan nog wat uren couveuse nazorg. Daarna moeten we de klus alleen klaren. Maar we zijn er van overtuigt dat het helemaal goed gaat komen. Mijn vrouw gaat iedere dag beetje bij beetje beter. |
|
|
|
Eindelijk!
Persoonlijk | Kinderwens
|
29 Maart 2009 | 22:37:26
|
Eindelijk is het dan zo ver en iedereen mag het weten. We zijn afgelopen vrjdag rond 16:00 pappa en mamma geworden. Het was zoals alle bevallingen een spannende bevalling en ik ben enorm trots op mijn vrouw, ze heeft het zo goed gedaan. De kinderen doen het heel goed, onze jongen is geboren met een gewicht 3145 gram en was dus nogal wat zwaarder dan verwacht, toen was het de beurt aan onze kleine meid, het was natuurlijk spannend om er achter te komen hoe zwaar ze nou werkelijk zou zijn. Ze kwam erg snel na het ventje(8 minuten) en het was duidelijk dat ze wel behoorlijk kleiner was dan hij. Maar met toch een gewicht van 2130 gram was ze wel zwaarder dan verwacht.
Hij is later met mijn vrouw naar de kamer gegaan en zij is naar de couveuse ruimte gebracht. Ze kwam daar aan de hartmonitor haar zuurstof waarde in het bloed werd gemeten en ze kreeg omdat ze klein was een infuus met glucose. Nu zijn we twee dagen verder en ze ligt zonder monitor en zuurstof controle in de couveuse. Zelfs het infuus is al verwijderd. Met andere woorden ze doet het uitstekend. Ook onze knul doet het erg goed.
Mijn vrouw is nu herstellende van een toch wel zware bevalling waarvan ik de details niet ga vermelden. Ze knapt iedere dag een beetje op, maar omdat ze bijna 7 weken plat heeft gelegen zal het totale herstel nog wel even duren. Maar ik ken haar als een enorme doorzetter en ben er van overtuigd dat het goed komt.
Ohh ja,
Hij heet Tycho
en zij heet Dessa |
|
|
|
Het wordt spannend
Persoonlijk | Kinderwens
|
25 Maart 2009 | 23:09:20
|
Het begint nu echt spannend te worden. Vandaag hebben we onze laatste echo gehad. De metingen vielen deze keer wat groter uit. Onze jongen is volgens de meting nu 3000 gram en het meisje 2200 gram. We hebben even met de gynaecoloog gespeculeert wat de echte gewichten nu zijn. Hij denkt dat het meisje ongeveer 2000 gram zal zijn en het jongetje boven de 2500. Hij wou er zelfs wel een flesje wijn tussen zetten.
Vrijdag gaat het hele circus beginnen, om een uur of 7 gaan we naar de verlos kamers. Op de verlos kamers krijgt ze eerst een CTG. Daarna gaan ze kijken of mijn vrouw ontsluiting heeft, als dat zo is dan gaan ze het inleiden en zijn we mogelijk vrijdag al pappa en mamma. Onze jongen is al weken geleden ingedaald en ligt nog steeds lekker met zijn hoofdje in het bekken. Als ze geen ontsluiting heeft dan gaan ze eerst een hormoon veter(pil aan koortje met hormoon prostaglandinen) plaatsen, deze hormoon veter moet de baarmoedermond zacht maken zodat er ontsluiting kan ontstaan.
De ene vrouw reageerd anders dan de ander op deze veter en het kan dan ook 1 tot 3 dagen duren, of helemaal niet werken. Bij sommige vrouwen komt de bevalling al op gang door de veter. Als er ontsluiting is ontstaan dan kunnen ze de weeën gaan opwekken. Mocht er helemaal niets gebeuren door de veter, dan zal het waarschijnlijk helaas op een keizersnede uit draaien, maar we blijven positief.
Mijn vrouw heeft het inmiddels ook wel gehad met de dikke buik en het wordt tijd dat de kleintjes buiten de buik bij ons komen. We hebben het regelmatig over de opvoeding in het ziekenhuis en zoals altijd al zijn we het 99,9% eens. Ik sla in deze gesprekken nogal eens door en ben dan al aan het bedenken hoe we ze in de pubertijd moeten opvoeden. Dan schud mijn vrouw me even wakker en zegt:
Hé het zijn eerst nog baby's hoor!.
|
|
|
|
Beter nieuws
Persoonlijk | Kinderwens
|
13 Maart 2009 | 16:19:10
|
Vandaag mochten we weer voor een echo. Het was erg spannend voor ons om dat uit de vorige meting was gebleken dat onze kleine meid niet groeide. Volgens die meting was ze zelfs gekrompen. Vandaag met de meting kwamen we er gelukkig achter dat ze wel gegroeid is en dat de vorige meting totaal niet goed geweest kan zijn. Toen we het met de gynaecoloog hadden over het lichter worden van onze meid zei hij:
Een kind in de buik kan nooit kleiner worden(tenzij ze niet meer leeft) en als dat wel zou gebeuren dan zou hij een artikel schrijven met de titel: "The case of the shrinking Fetus". Toen hebben we even hartelijk gelachen met de gynaecoloog.
Onze jongen weegt nu iets meer dan 2200 gram en de kleine meid 1700 gram. Goed, dat is wel heel klein en ze zal straks ook wel een hele poos in de couveuse moeten. Mijn vrouw en ik waren bang dat als ze zo klein is bij de geboorte dat ze naar een academisch ziekenhuis zou moeten, maar de gyn vertelde dat ze een kindje vanaf 1500 gram goed in ons ziekenhuis kunnen verzorgen.
Het is nu gewoon afwachten en iedere dag een CTG, zodra de CTG slechter wordt gaan ze ingrijpen. Blijf de CTG goed dan wachten ze tot 37 weken en gaan het dan halen, al is nu nog niet duidelijk hoe. Beide kindjes lagen in een kruin ligging, wat ons erg verbaasde omdat onze meid steeds in stuit lag. Waar haalt ze in hemelsnaam de ruimte vandaan in die buik om nog helemaal om te draaien, ongeloofelijk.
In het het kort: Wij zijn erg gerustgesteld met de uitkomst van deze Echo en hebben er weer vertrouwen in dat het allemaal goed gaat komen. |
|
|
|
Geen groei!
Persoonlijk | Kinderwens
|
08 Maart 2009 | 08:57:56
|
Afgelopen vrijdag moesten we weer een echo laten maken van onze kindjes. Het jongetje groeid nog steeds goed, hij is inmiddels al 2185 gram. Het meisje doet het helaas minder goed(1355 gram), ze is in vergelijking met de vorige meting lichter geworden. Als we er vanuit gaan dat de vorige meting te ruim is genomen en deze krap, dan komen we uit op geen groei. Dit was een behoorlijke domper voor ons en we beginnen het nu toch wel spannend te vinden.
De gynaecoloog heeft ons uitgelegd dat we ons niet zo op de gewichten moesten richten, het was veel belangrijker dat de CTG's goed zijn. Deze zijn tot nog toe steeds heel goed. Toch zinde het ons niet en heb ik om een second opinion gevraagd van een andere gynaecoloog. Ook deze gaf aan dat het nu vooral om de CTG's gaat. Verder was er op de placenta van het meisje een beetje verkalking te zien en dat is wel een teken van veroudering van de placenta.
We zijn 34 weken zwanger en als de bevalling nu spontaan begint dan gaan ze het niet meer remmen. We hebben allebij het gevoel dat het niet heel lang meer duurt. We zullen zien.
|
|
|
|
Ziekenhuis
Persoonlijk | Kinderwens
|
03 Maart 2009 | 12:58:20
|
Even een stukje van mezelf, door mijn man geplaatst. Lang in het ziekenhuis liggen is best wel een domper en bijzonder zwaar. Zeker als je je bedenkt dat je in je verlof lekker wilt kunnen genieten. Genieten van de babykamer bijvoorbeeld, genieten van mooi weer terwijl je met je hond aan het wandelen bent. Dit is opgesloten zijn in een bijzonder vriendelijke gevangenis. Gelukkig krijg ik veel bezoek tot nog toe, dat breekt je dag een beetje.
Vorige week woensdag ben ik overgeplaatst naar een éénpersoons kamer. Iets in mij ging kapot en ik kon niet meer. Het enige waar ik nog aan kon denken was "naar huis!". Het gevoel van de medische malle molen kwam weer helemaal boven. Ik had al twee nachten amper geslapen en een middagdutje wilde ook maar niet en ik miste mijn man en ons hondje ontzettend. Nog steeds hoor, gelukkig gaat het nu weer wat beter met mij. Mijn middagdutjes zijn lang en ik ga vroeg slapen.
Mijn man weet ondertussen dat hij kan heksen! letterlijk. Het is een heel gevlieg voor hem en hij is redelijk moe. Voor beiden is het zwaar en we vinden het jammer dat we dit laatste stuk zwangerschap niet volledig delen. Ik ga er vanuit dat ik hier nog vier weken lig. Waarschijnlijk halen ze ze wel met 37 weken. Kan niet wachten om weer naar huis te mogen.
Verder wil ik iedereen bedanken voor de fijne reactie's. Ik lees ze namelijk wel, mijn moeder print ze uit en neemt ze mee. We hebben alleen geen tijd/de middelen om te reageren, maar het doet ons goed.
|
|
|
|
Tot het eind
Persoonlijk | Kinderwens
|
24 Februari 2009 | 08:32:53
|
Gister om 11:50 mochten we weer voor een echo. De bepalende echo, naar huis of daar blijven. Het was erg spannend en we waren zenuwachtig. Toen ik aankwam in het ziekenhuis stond de rolstoel voor mijn vrouw al klaar. Tot onze vebazing konden we eerder komen dan afgesproken. Gelukkig ben ik bijna altijd overal te vroeg en dat pakte deze keer voordelig uit. Anders waren ze zonder mij gegaan. Ik heb tot nu toe nog geen enkele echo gemist, dus deze wilde ik ook niet graag missen.
Door de zenuwen heb ik de lift naar plaatsen gestuurd waar we niet hoorden te komen. Dat was in iedergeval nog even lachen met ons tweeen. Toen we op de poli van de gynaecologie aankwamen stond de gynaecoloog al te wachten. Hij is direct begonnen met meten, eerst het meisje en daarna onze jongen. Het meisje was helaas niet voldoende gegroeid ze was juist iets verder achter gelopen op onze jongen. Haar groei curve lijkt af te vlakken, als dit doorzet dan groeit ze waarschijnlijk steeds minder.
Bij onze jongen zag de gynaecoloog dat de nierbekken te groot was, dit komt bij jongetjes wel vaker voor. Het betekend dat hij na de geboorte een grotere kans op nierbek ontsteking heeft. Daarom moet hij dan meteen naar de kinderarts die gaat dan de niertjes bekijken met een echo en eventueel antibiotica geven, preventief tegen nierbek ontsteking. Onze jongen was nog wel mooi op gewicht.
Dus het lijkt er op dat we na de bevalling de kindjes allebij in het ziekenhuis moeten blijven. Dat is niet zoals we in gedachten hadden. De problemen bij een tweeling zwangerschap beginnen nu wel tot ons door te dringen. Mijn vrouw heeft wel met de gynaecoloog afgesproken dat ze zo nu en dan even van de kamer af mag, dat is een kleine troost. |
|
|
|
1 weekje om
Persoonlijk | Kinderwens
|
17 Februari 2009 | 23:12:48
|
Er zit een week op van mijn vrouw haar ziekenhuis opname. Het gaat op zich erg goed met haar en de kleintjes. Ze krijgt iedere dag een CTG die gelukkig steeds erg goed lijkt. Alleen afgelopen maandag had ze tijdens de CTG redelijk veel harde buiken. Daarom heeft ze die middag nog een CTG gehad ook daarop waren weer een aantal harde buiken te zien.
Vanochten zijn er op de CTG geen harde buiken meer geregistreerd. Ze ligt al sinds het begin met een hele aardige andere zwangere vrouw, waar ze het bijzonder goed mee kan vinden. Deze vrouw wordt geobserveerd omdat ze bij haar vorige zwangerschap het HELPP syndroom heeft gehad. Omdat bepaalde waarden in haar bloed nu weer verhoogt zijn lijkt het er op dat ze dit syndroom weer kan krijgen. Als dat het geval is moet een baby direct gehaald worden.
Inmiddels hebben ze haar bevalling gepland voor aanstaande donderdag. Mijn vrouw vindt het erg jammer dat ze dan ook niet meer bij haar op de kamer zal blijven. Ook die vrouw had al aan de verpleging gevraagd of ze na de bevalling weer bij mijn vrouw op de kamer terug zou mogen komen, maar helaas. Ik hoop niet dat An na donderdag alleen ligt. Het duurt erg lang die twee weken, het is voor mij ook pittig, ik mis haar bijzonder vooral als ik moet gaan slapen.
De gedachte dat ze er tot het eind moet blijven als onze kleine meid niet goed gegroeid is vind ik erg onprettig en ik zie er enorm tegenop. Gelukkig wordt er goed op me gepast, zo heb ik iedere dag wel iets te eten van ander mensen. Ik kom niet eens meer aan de wekelijkse patatdag toe, maar ja.
Een van de verpleegsters had een hele mooie uitspraak. Ze zei tegen An:
Eigenlijks ligt je dochtertje in het ziekenhuis, haar broertje is mee en jij ligt er omheen.
P.S. Ik wil ook namens An iedereen bedanken voor de reacties en het meeleven. Door de drukte en het heen en weer reizen naar het ziekenhuis geeft mij niet voldoende gelegenheid te reageren. An mag daar niet van bed en heeft geen internetr verbinding dus ook antwoord van haar zal even duren.
|
|
|
|
Rust
Persoonlijk | Kinderwens
|
11 Februari 2009 | 13:13:38
|
Gisteren moesten we weer voor een controle echo naar het ziekenhuis. Mijn vrouw had zich de dag daarvoor voor het eerst volledig ziek gemeld omdat het echt te zwaar begon te worden. We zijn vol goede moed en met een goed humeur naar het ziekenhuis gegaan. Het liep weer meer dan een half uur uit. Maar uiteindelijk werden we binnengeroepen. Mijn vrouw haar bloeddruk was goed, daarna is de Gynaecoloog gaan meten eerst de jongen, alles is in orde met onze knul.
Toen het meisje, ze blijkt nog steeds te klein te zijn, de gynaecoloog keek lang bedenkelijk naar het scherm van haar computer. En toen kwam het, "We gaan je opnemen" zei ze. Dat was een schrik, omdat we hier helemaal geen rekening mee hadden gehouden. Ze mocht niet eens meer naar huis om ons hondje nog een knuffeltje te geven. Maar we hebben alles over voor de gezondheid van onze kinderen. |
|
|
|
|
|
